Zaznacz stronę
Wady postawy u dzieci, a ptasi chód

Wady postawy u dzieci, a ptasi chód

Wszyscy rodzice z niecierpliwością czekają na dzień kiedy ich pociecha postawi swoje pierwsze kroki, nic z resztą dziwnego- wchodzi bowiem w kolejny etap rozwoju. Kiedy już dziecko nauczy się samodzielnie poruszać warto zwrócić uwagę na to, w jaki sposób to robi i pilnie obserwować jego postawę, aby móc wystarczająco szybko ją korygować i w przyszłości uniknąć ewentualnych wad.

Normą jest, że małe dzieci stawiają stopy do środka, . taki stan rzeczy może utrzymywać się do 6 roku życia. Zdarza się, że u dzieci występuje czasami tak zwany gołębi chód, który polega na stawianiu stóp podczas chodu, palcami skierowanymi do środka, a piętą skierowaną na zewnątrz. Przyczyn nieprawidłowego stawiania stóp przez dziecko może być kilka, najczęściej jednak zbyt duże tak zwane przodoskręcenie szyjki kości udowej, która często towarzyszy dysplazji stawów biodrowych. Jeśli jednak stawy biodrowe są zdrowe, a dochodzi od nieprawidłowości w stawianiu stóp, możliwe, że napięcie pewnych grup mięśniowych jest nierówne i należy popracować nad ich wyrównaniem i zwiększeniem elastyczności.  Aby skorygować chód dziecka wskazane są ćwiczenia i wszelkie aktywności pomagające w korekcji.

Warto zachęcać dziecko do jazdy na rowerze, zwłaszcza z szeroko rozstawionymi kolanami oraz ćwiczenia polegającego na siadzie po turecku i próbie złączenia stóp z równoczesnym próbowaniem dociśnięcia kolan do podłoża. Dobrze jest także rozciągać pasma biodrowo-piszczelowe za pomocą specjalnego rollera lub ćwiczeń. Przykładowym ćwiczeniem jest stanięcie prosto skrzyżowanie prawej nogi za lewą oraz uniesienie prawej ręki nad głowę i w takiej pozycji wykonanie skłonu tułowia w lewo.

Warto także wzmacniać tzw. rotatory zewnętrzne, czyli mięśnie pośladkowe, zasłaniacze oraz przywodziciele- mięsień prosty uda. Nie wskazane jest w tym przypadku nadwaga,  siadanie  kolanami na zewnątrz i pupą pomiędzy nogami. Najlepiej z każdą ewentualną wadą udać się do fizjoterapeuty, który podpowie jakie ćwiczenia wykonywać z dzieckiem.

Sposób na piękne włosy

Sposób na piękne włosy

Pielęgnacja włosów olejami zaraz po pielęgnacji twarzy, cieszy się ogromnym zainteresowaniem wśród kobiet, które pragną być piękne Z resztą, która z kobiet tego nie chce?

Jednym z popularnych ostatni sposobów na piękne włosy jest ich olejowanie. Mówiąc najprościej, olejowanie włosów to nic innego, jak nakładanie olejów roślinnych na włosy i/lub skórę głowy. Największą zaletą olejowanie jest to, że oleje roślinne są bogate w niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe, witaminy oraz fitosterole, muszą to być jednak oleje naturalne, nierafinowane, tłoczone na zimno. Wszystkie te składniki przenikają w głąb włosa, pielęgnując go i odżywiając. Oleje roślinne, w przeciwieństwie do większości odżywek nie zawierają sylikonów, które oblepiają włosy, utrudniając im otrzymywanie składników odżywczych.  Ponadto biorą one udział w regeneracji i odbudowie włosa, sprawiając, że stają się one miękkie, odbite od nasady, błyszczące, ale także odporne na czynniki zewnętrzne, takie jak wiatr, słońce, słona woda  czy klimatyzacja.

Niewątpliwie korzyści płynących z olejowania jest wiele. Przede wszystkim oleje regenerują włosy i pomagają odbudować ich zniszczona strukturę, przywracają im blask, ale też mają korzystny wpływ na zmniejszenie wypadania włosów i przyspieszają ich wzrost. Ponad to olejowanie wspomaga leczenie łagodnych chorób skóry głowy takich jak łupież, czy podrażnienia oraz reguluje poziom serum. Najistotniejsza kwestią jest odpowiednie dobranie oleju do typu i potrzeb włosów. W dużym uproszczeniu typ włosów dzielimy na nisko, średnio i wysokoporowate. Dopasowane do potrzeb włosów oleje należy nakładać 1 lub 2 razy w tygodniu, na co najmniej 30 minut. Najważniejsza jest systematyczność i cierpliwość- na efekty trzeba poczekać około 2-3 miesiące.

Najprostszym sposobem olejowania jest olejowanie włosów na sucho. Polega to na nałożeniu oleju na suche włosy, od wysokości ucha, aż po same końcówki. Włosy najlepiej złapać klamra, aby nienatłuścić ubrania. Trzymać nie dłużej niż 2 godziny, i nie krócej niż 30 minut. Po tym czasie należy włosy umyć szamponem, zwykle wystarczą dwa razy.  Można także olejowa włosy na mokro- to jest po zwilżeniu i wytarciu ręcznikiem. Włosy mają być wilgotnie, nie mokre. Dalej postępujemy  podobnie jak przy olejowaniu na sucho.

Normy i odczytywanie wyników

Normy i odczytywanie wyników

O tym jak ważne jest okresowe wykonywanie podstawowych badań laboratoryjnych mówi się często. Niestety, okazuje się jednak bardzo często, że większość z nas wykonuje tylko badania okresowe niezbędne do pracy lub gdy występujące u nas symptomy są na tyle niepokojące, że udajemy się do lekarza.

Regularne wykonywanie badań pozwala na kontrolowanie stanu swojego zdrowia i jeśli zachodzi taka potrzeba, rozpoczęcie leczenia na możliwie najwcześniejszym etapie. Dla większości ludzi wynik badań jest nieczytelny oraz trudny do zrozumienia, dlatego zawsze należy pozostawić interpretację wyników badań lekarzowi. Jednak wiedza o tym, że wszystko z nami „ok” i mieścimy się w normach często jest na wagę złota.

Jak więc prawidłowo odczytywać wyniki badań? Morfologia krwi obwodowej określa poziom poszczególnych składników krwi.Są to między innymi czerwone ciałka krwi, czyli erytrocyty, białe ciałka krwi, czyli leukocyty, hemoglobina, trombocyty oraz OB. RBC czyli erytrocyty odpowiadają za transport tlenu i dwutlenku węgla w organizmie, są stale produkowane przez szpik kostny, a następnie po stu dwudziestu dniach niszczone w śledzionie. Norma to od 4,0 do 5,0 T/L (4,0-5,0 mln/ul) u kobiet i 4,5-5,5 T/L (4,5-5,5 mln/ul) u mężczyzn, przy czym zbyta liczba czerwonych krwinek może świadczyć o niedokrwistości. WBC czyli leukocyty to białe krwinki, których zadaniem jest obrona organizmu przed wirusami i bakteriami. Norma dla leukocytów to 4,0 – 10,0 G/L (4,0 – 10,0 tys. /ul). Wynik powyżej normy, czyli leukocytoza może sygnalizować np. stan zapalny w organizmie, zakażenie, dnę moczanową, a nawet chorobę nowotworową.

Obniżona liczba leukocytów tak zwana leukopenia może natomiast sygnalizować przewlekłe choroby krwi i szpiku kostnego, ostre i przewlekłe zatrucia takimi substancjami jak na przykład rozpuszczalniki. Normy hemoglobiny czyli barwnik krwinek czerwonych to od 12 do 16 g/dl dla kobiet i od 14 do 18 g/dl dla mężczyzn. Niski poziom hemoglobiny może świadczyć o anemii cztyli niedokrwistości. Płytki krwi odpowiadają za krzepnięcie krwi oraz gojenia ran. Norma dla trombocytów to od 150 do 400 G/L (150-400 tys./ul). Wynik powyżej normy świadczy o przewlekłym zakażeniu  oraz stanom niedoboru żelaza, poniżej natomiast może być wywołany uszkodzeniem szpiku lub działaniem niektórych leków.

Wrzody

Wrzody

Wrzody żołądka zawsze były uznawane za przypadłość osób dużo pracujących, będących w dużym stresie oraz nieregularnie ożywiających się, jednakże  na wrzody żołądka cierpią także osoby prowadzące spokojny, higieniczny tryb życia. Wrzodami żołądka są ubytki w ścianie żołądka lub dwunastnicy, o stożkowatym kształcie, mogą mieć różną wielkość i głębokość, niekiedy przenikając nawet całą ścianę żołądka.

Objawy pojawiającej się choroby uzależnione są od umiejscowienia wrzodu oraz wieku danej osoby, najczęściej jednak występującym objawem i zarazem najbardziej charakterystyczny jest zgaga- czyli uczucie palenia lub pieczenia w przełyku połączone z bólem umiejscowionym nad pępkiem lub tuż poniżej mostka. Charakterystyczne jest także nasilenie się bólu, po spożyciu posiłku.

Często występuje także ssący ból brzucha występujący w nocy oraz nad ranem. Przyczyna powstawania wrzodów jest nadmiar kwasu solnego. Soki żołądkowe, w których skład wchodzi kwas solny, niszczą bakterie, biorą udział w trawieniu białek i tłuszczów, pobudzają dwunastnicę do wytwarzania substancji niezbędnych do trawienia pokarmu. Kwas solny jest żrący, gdy jest go w soku żołądkowego za dużo, a uszkodzone są błony żołądka, tworzy się wrzód. Nie powinno się więc ignorować nawet małych nadżerek, mogących przekształcić się we wrzody.

Powstawanie wrzodów może być też zarzucanie żółci do żołądka z dwunastnicy, powodując uszkodzenia bariery ochronnej.  Wpływ na pojawienie się wrzodów może mieć nadmiar niektórych leków przeciwbólowych oraz przeciwzapalnych, a także stres, nadużywanie alkoholu i papierosów.  Aby zdiagnozować chorobę, należy wykonać badanie- gastroskopię, która polega na wprowadzeniu sondy przez przełyk i pobranie wycinku z owrzodzonego miejsca. Leczenie wrzodów jest dwutorowe. Po pierwsze, należy wyeliminować z diety pokarmy, które podrażniają żołądek i nasilają dolegliwości. Leczenie farmakologiczne obejmuje podanie dwóch odpowiednio dobranych antybiotyków oraz leków zmniejszających wydzielanie soku żołądkowego. Wrzody żołądka są wyleczalne i nie ma konieczności przeprowadzania operacji.

Rumianek idealny lek i kosmetyk

Rumianek idealny lek i kosmetyk

Rumianek jest dość popularną rośliną z rodziny astrowatych o ciekawych właściwościach. Występuje niemal na całym świecie, w całej Europie, na terenie Uralu, Kaukazu, Azji Mniejszej, Iranu, Afganistanu, a także Indii. Wraz z koloniami został także przewieziony do do Ameryki Północnej i Australii. Na całym świecie jest też znany dzięki swoim prozdrowotnym właściwościom.

Kwiat rumianku czyli jego wysuszone koszyczki kwiatowe już setki lat temu były wykorzystywane jako surowiec zielarski. Posiadają one bowiem zawartość minimum 4 ml/kg olejku eterycznego, w skład którego wchodzą chamazulen, α-bisabolol, spiroeter a także flawonoidy, związki kumarynowe, śluz, cholina i sole mineralne.

Napar z suszonego rumianku wykorzystywany był już setki lat temu jako surowiec zielarski, lek nasenny, uspokajający i rozkurczowy. Obecnie w medycynie i kosmetyce używa się głównie olejku rumiankowego. Stosowany doustnie jest jako środek przeciwzapalny i przeciwskurczowy układu pokarmowego, posiadający przy tym działanie przeciwalergiczne, najczęściej stosowany jest jako delikatny, homeopatyczny lek przy nieżycie jelit i żołądka. Używany jest także w mieszankach ziołowych i herbatkach poprawiających trawienie wraz z między innymi miętą, ponieważ flawonoidy zawarte w kwiatach działają rozkurczowo i rozluźniająco na mięśnie gładkie jelit, pomagają przywrócić prawidłowe ruchy perystaltyczne, pomagają zapobiegać wzdęciom i wspomagają enzymy trawienne. Ponadto można stosować śmiało napar z rumianku podczas zgagi i problemów z żołądkiem, łagodzi on bowiem uczucie palenia w przełyku, wymioty i nudności, ma także działanie antyseptyczne, czyli takie które zwalcza bakterie. Łagodzi zatem objawy zapalenia pęcherza moczowego i działa kojąco na nerki. Rumianek jest wprost nieoceniony w bólach brzucha związanych z nerwicą, lękami, problemami ze stresem i nerwowością.

Rumianek może być także używany zewnętrznie, a wtedy z kolei przeciwdziała stanom zapalnym skóry. Jest idealnym lekiem na owrzodzenia skóry, hemoroidy, rumień, oparzenia słoneczne i termiczne I i II stopnia. Rumianek jest idealnym produktem, jeśli chodzi o rany i podrażnienia skóry, a także łagodzenie obrzęków – wystarczy przemyć naparem z rumianku problematyczne miejsce na skórze, lub zastosować okład z torebek herbatki rumiankowej m.in. na podrażnione lub zmęczone oczy. Ponadto rumianek ma również działanie rozjaśniające, dzięki temu często stosowany jest w szamponach dla blondynek. Możemy jednak z jego pomocą delikatnie rozjaśnić swoje włosy i cerę, stosując jedynie płukanki z naparu.

Zawroty głowy przyczyny

Zawroty głowy przyczyny

Zawroty głowy są jedną z najczęściej wymienianych dolegliwości lekarskich. Szacuje się, że są one powodem około pięciu procent wszystkich wizyt. Liczba osób uskarżających się na zawroty głowy wzrasta wraz z wiekiem, przy czym dotyczy głównie połowy pacjentów po 65 roku życia. Czym są zawroty głowy? Zawroty głowy należy rozumieć złudzenie ruchu kołowego otoczenia lub własnego ciała. Mogą towarzyszyć im wymioty oraz nudności.

Zawroty głowy mogą mięć wiele przyczyn. Głównie wyróżnia się przyczyny neurologiczne, sercowo-naczyniowe, psychogenne lub też laryngologiczne. Warto zaznaczyć, że objawy neurologiczne i laryngologiczne są ściśle ze sobą powiązane. Dzieje się tak, gdy dochodzi do uszkodzenia narządu przedsionkowego w uchu wewnętrznym, nerwu przedsionkowo-ślimakowego lub innych struktur, które są odpowiedzialne za utrzymanie równowagi. Mogą one także być wynikiem innych chorób na przykład omdlenia związane z arytmią serca, związane z omdleniami odruchowymi, hipowolemię związaną z utratą krwi, odwodnieniem czy niedokrwistością, autonomiczne zaburzenia regulacji ciśnienia tętniczego, a także z cukrzycą, niewydolnością nerek, niedoczynnością tarczycy, a także w związku z przebyciem menopauzy.

Psychogenne podłoże zawrotów głowy może mieć miejsce przy hiperwentylacji oraz zaburzeniach nerwicowych. Bardzo istotny wpływ w tym wypadku mają działające na chorego zewnętrzne czynniki stresowe oraz związane z nimi lęki przed utrata przytomności i świadomości, dusznością i zaburzeniami rytmu serca na przykład kołatanie serca, osłabieniem lub mrowieniem kończyn.

Do lekarza należy się udać, gdy zawroty głowy są silne i mają charakter nawracający, gdy pojawiają się trudności w mówieniu, chodzeniu oraz widzeniu, odczuwają ból w klatce i straciły przytomność, mają zaburzenia rytmu serca, przebyte urazy głowy, odczuwają sztywność karku, odczuwają osłabienie kończyn lub ich mrowienie. Podstawą leczenia zawrotów głowy jest prawidłowe rozpoznanie choroby oraz ustalenie przyczyny, to znaczy co powoduje zawroty głowy. Tylko w takim wypadku możliwe jest skuteczne wyeliminowanie zawrotów głowy.